کهنه زخم

درست دوازده سال می گذرد. دوازده سال ولی هنوز داغش تازه است. اصلا چه کسی برای اولین بار گفته است زمان حلال مشکلات است؟! چه کسی گفته است زمان داغ را سرد می کند؟! زخم را کهنه؟! پس چرا داغ من سرد نمی شود؟! پس چرا زخمم هنوز باز است؟! آه ... این آه را چطور بنویسم تا سوزشش را حس کنید؟! این آه را چطور خواهید خواند که داغی اش تا مغز استخوان تان برود؟! دوازده سال گذشته است و من هنوز فراموش نکرده ام!! میچکا هنوز هم حسرت می خورد. آه و صدها آه ... چرا فراموش نمی شوی کنکور ریاضی و فیزیک؟!! چرا فراموش نمی شوی هشتم تیرماه سال هزار و سیصد و نود و یک؟!