خدای من خدای زیبایی هاست.

خب آدمیزاد است دیگر. گاهی وقت ها به سرش می زند که برود. هر جایی که بشود. جایی که هیچکس نباشد. یا اگر بود کسی او را نشناسد. من هم مثل همه ی آدم ها. شاید روزی به سرم زد بروم. جایی که هیچ کس پیدایم نکند. اگر روزی مرا گم کردید یادتان باشد که زندگی من در بین رنگ ها جریان دارد. من به جای اکسیژن رنگ تنفس می کنم. به جای آب، رنگ می نوشم. همچنین به جای نان رنگ می خورم. اگر مرا گم کردید به سراغ جعبه ی مدادرنگی ها بروید. شاید آن جا باشم. یا لابه لای قوطی های گواش. لای گل های رنگارنگ باغچه و رزهای لیمویی هم می توانم باشم و یا بین پارچه های گلدار آن نساجی بزرگ. هر جا باشم آن جا سرزمین رنگ ها است. اگر روزی مرا گم کردید سری به دنیای رنگ ها بزنید. حتما پیدایم خواهید کرد.